خبرت می کنم از راز دل انشا الله
شورش بلبلان سحر باشد
خفته از صبح بیخبر باشد
تیرباران عشق خوبان را
دل شوریدگان سپر باشد
عاشقان کشتگان معشوقند
هر که زندست در خطر باشد
همه عالم جمال طلعت اوست
تا که را چشم این نظر باشد
کس ندانم که دل بدو ندهد
مگر آن کس که بی بصر باشد
آدمی را که خارکی در پای
نرود طرفه جانور باشد
گو ترش روی باش و تلخ سخن
زهر شیرین لبان شکر باشد
عاقلان از بلا بپرهیزند
مذهب عاشقان دگر باشد
پای رفتن نماند سعدی را
مرغ عاشق بریده پر باشد
سعدی
این كشتهى فتاده به هامون، حسین توست
وین صید دست و پا زده در خون، حسین توست
این نخلتر، كز آتش جان سوز تشنگى
دود از زمین رسانده به گردون، حسین توست
این ماهى فتاده به دریاى خون، كه هست
زخم از ستاره، بر تنش افزون، حسین توست
این غرقهى محیط شهادت، كه روى دشت
از موج خون او شده گلگون، حسین توست
این خشك لب فتادهى دور از لب فرات
كز خون او، زمین شده جیحون، حسین توست
این شاه كم سپاه، كه با خیل اشك و آه
خرگاه، زین جهان زده بیرون، حسین توست
این قالب تپان، كه چنین مانده بر زمین
شاه شهید ناشده مدفون حسین توست
چون روى در بقیع، به زهرا خطاب كرد
وحش زمین و مرغ هوا را، كباب كرد
محتشم کاشانی
آفتــاب آســمان مجــد و رحمت زينب است
چون سر شه را به روی نیزه دید
سر به محمل زد و زسمی شد پدید
شیعیان گر داغ مولا یاد شد
سر شکستن بر شما آزاد شد
بانوى كربلابــــه شام رفتـــــم و اندوه بيـكران ديدم
آيت الله العظمی وحيد خراساني مدظله العالی صبح روز سه شنبه در درس خارج اصول خود در مسجد اعظم قم ، بر اهميت تعظيم شعائر حسيني و گسترش هر چه بیشتر عزاداريها تاکيد کردند .
ايشان ضمن بيان اين مطلب که بعضي افراد , پر رونق شدن مجالس عزاي حضرت سيدالشهدا عليه السلام را افراط و موجب وهن ميدانند ، فرمودند : کساني که اين شعائر را مورد وهن قرار ميدهند ، يا از وابستگان به اسلام و يا از منحرفين از اسلام هستند ]که در ميان هر دو گروه ، عقائد خرافي و موهومي نسبت به خداي متعال وجود دارد[ کساني که درباره خداوند متعال چنين افکار موهوم و خلاف عقلي دارند تا چه رسد به امور ديگر در حدي نيستند که نسبت به شعائر حسيني و عزاداري خدشه کنند و بدتر از آن اين است که بخاطر اينکه چنين افرادي عزاداري را موجب وهن قرار ندهند دامنه عزاداريها را محدود کنيم .
ايشان با اشاره به روايتي از امام رضا عليه السلام که مي فرمايند : "يابن شبيب ان کنت باکيا علي شيء فابک علي الحسين" (اگرخواستي بر چيزي گريه کني ، بر حسين گريه کن) ، تصريح کردند : مصيبت تمام انبيا و اوليا در مصيبت سيدالشهدا عليه السلام است و هرچه عزاداري شود ، در مقابل عظمت مصيبت آنحضرت ناچيز است .
سپس به نقل سخن ابن جوزي يکي از علماي اهل سنت درباره عظمت مصيبت امام حسين عليه السلام پرداختند و اقامه عزا براي امام حسين عليه السلام را وظيفه همه مسلمانان دانستند .
اين مرجع تقليد با ذکر اين نکته که تمامي علماي شيعه درطول تاريخ ارزش يک نفس امام هشتم را ندارند ، افزودند : حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام آن قدر بر مصيبت سيدالشهدا عليه السلام گريستند که فرمودند : "ان يوم الحسين اقرح جفوننا" (همانا مصيبت حسين عليه السلام پلک چشمان ما را مجروح کرد .)
درحالي که امام هشتم عليه السلام اين گونه براين مصيبت ميگريند , چگونه ميتوان عزاداريها را افراط دانست ؟
معظم له در ادامه افزودند : هر سال بايد شور و رونق سينه زني ها و زنجيرزني ها بيشتر از سالهاي قبل گردد .
| روز عاشورا است یا صبح ازل | مشرق الانوار وجه لم یزل |
| مطلع الفجر شب قدر وجود | شد برون از پرده هر سرّى که بود |
| دوش سر خیل رسالت بى رداست | چون عزاى خامس آل عباست |
| من چه گویم بارالها روز کیست | آن قدر گویم که روز آن کسى است |
| که خریدار متاع او خداست | خون او را خود خدایش خونبهاست |
| درج عصمت گوهرش را پرورید | حق در آن تن روح قدسى را دمید |
| شیر نوشید از زبان مصطفى | پرورش دادش دو دست مرتضى |
| مهد جنبانش بود روح الامین | رفت در گهواره تا خلد برین |
| روز اول پر گشود او تا فلک | بال و پر بگرفت از فرش ملک |
| روز آخر درگذشت از ما سوى | رفت با سر تا حریم کبریا |
| از همه کون و مکان دامن کشید | خود خدا داند کجا او أرمید |
| تشنه لب جان داد بر شط فرات | خاک درگاهش بشد آب حیات |
| کاروان سالار عشاق خدا است | در صراط الله مصباح الهدى است |
| عرش اعلى منزل آب و گلش | تا کجا رفته دگر جان و دلش |
| هست دست عالمى بر دامنش | ماه و پروین خوشه چین خرمنش |
| قطب هستى نقطه خال لبش | گردن گردون اسیر زینبش |
| در سپهر معرفت شمس الضحى است | در مدار بندگى بدر الدجى است |
| کشتى طوفان گرداب بلا است | شاهد محشر شهید کربلا است |
| عقل حیران، عشق سرگردان که کیست | آنکه نام او حسین بن على است |
| پرده خیمه چو افکند از جمال | وجه حق برداشت سبحات جلال |
| سوره توحید یزدان شد برون | قل تعالى الله عما یشرکون |
| آفتابى ز آسمان آواره گشت | چرخ عصمت آن زمان بیچاره گشت |
| ناگهان عقد ثریا را گسیخت | پیش پایش هر چه اختر داشت ریخت |
| آه طفلان گشت سد راه شاه | حلقه زد چون هاله گرد روى ماه |
| نوگلان در پیش آن عالیجناب | ریختند از نرگس چشمان گلاب |
| کاى پدر شاید ز ما رنجیده اى | بس که بانگ العطش بشنیده اى |
| هین مرو بابا فدایت جان ما | پا بنه بر دیده گریان ما |
| اشک و آه جمله را با این کلام | داد پاسخ که علیکن السلام |
| چون وداع شاه با زینب رسید | محشرى اندر حرم آمد پدید |
| زینب اى اعجوبه صبر و ظفر | دخت رد الشمسى و شق القمر |
| اى بلند اختر چکیده عقل و دین | دخت زهرا و امیرالمؤمنین |
| نى فقط شمس و قمر را دخترى | بلکه ناموس خداى اکبرى |
| روى زانوى نبى بنشسته اى | اندر آغوش على پرورده اى |
| شیر از پستان عصمت خورده اى | گوى سبقت را ز عالم برده اى |
| زین اَب هستى اگر در خانه اى | گنج حقى گرچه در ویرانه اى |
| همدم و همراه سلطان وجود | با امین الله در غیب و شهود |
| آمد آندم راه را بر شه ببست | سوز آهش قلب عالم را شکست |
| مهلتى اى زینت عرش برین | جز تو سبطى نیست بر روى زمین |
| اى تو تنها یادگار جد من | مى رود با رفتن تو پنج تن |
| مهلتى اى شمع جمع اولین | وى ز تو روشن چراغ آخرین |
| مى روى آهسته تر مرکب بران | مى رود با رفتنت جان از جهان |
| گفتنى ها را به خواهر شاه گفت | زان مسیحا دم گل زهرا شکفت |
| با زبان حال با بنت رسول | گفت اى پرورده دست بتول |
| هان نپندارى که پایان یافت راه | راه ما را منتهى باشد اله |
| رفتم و هستى تو میر کاروان | این امانت را به جد من رسان |
| پاسدارى کن پس از من از حریم | خود نگهدارى کن از در یتیم |
| غنچه نشکفته باغ مرا | کن تو با خار مغیلان آشنا |
| این یتیمان را کجا آرامش است | مشعل شام غریبان آتش است |
| روز پیک حق تو در بازار باش | شب پرستار تن بیمار باش |
| دختر رنجور اگر بیدار شد | خواب دید و تشنه دیدار شد |
| چون به دیدارم سپارد جان پاک | در خرابه گنج را بسپر به خاک |
| هر کجا باشى دلم همراه توست | این سر خونین چراغ راه توست |
| زان سفر چون دید نبود چاره اى | رفت زینب جانب گهواره اى |
| شیرخوار آورد آندم در برش | تا که قرآن را بگیرد بر سرش |
| چون کلام الله را بر سر گرفت | سرور دین افسر از اصغر گرفت |
| طفلى افسرده دل و خشکیده لب | بر سر دست پدر در تاب و تب |
| خواست تا بوسد لب خشک پسر | تیر کین بوسید حلقش زودتر |
| شه رخ از خون پسر نمود گلگون | چهره خورشید غرق خون نمود |
| ارغوانى رخ ز داغ اکبرش | لاله گون گشتى ز خون اصغرش |
| نازمت اى برده از عالم سبق | خون تو شد آبروى وجه حق |
| پس به سوى آسمان آن خون بریخت | رشته صبر ملائک را گسیخت |
| غنچه نشکفه اى پژمرده گشت | قلب عالم از غمش افسرده گشت |
| بر ذبیح عشق خواند آن دم نماز | عقل حیران شد از آن راز و نیاز |
| با نمازى که بر آن پیکر گذاشت | پرده هاى عرش را از هم شکافت |
| بانگ تکبیرش بر آن گلگون پسر | زد به جان عالم امکان شرر |
| گنج هستى را به زیر خاک کرد | خاک را تاج سر افلاک کرد |
| گلشن خلقت از این غنچه شکفت | راز هستى را عیان کرد و نهفت |
| دل نمى کند از کنار تربتش | تا خطاب دع بشد از حضرتش |
| پس ز جا برخاست بر زین زد قدم | با قدر گفتا قضا جف القلم |
| شاه چون بر پشت مرکب جا گرفت | عرش بر کرسى زین مأوى گرفت |
| ذو الجناح آندم براق راه شد | ذو الجناحین از دو پاى شاه شد |
| از دو زانوى شه دین پر گرفت | شهپر روح القدس دربر گرفت |
| طایر توحید در پرواز شد | شهسوار عشق میدان تاز شد |
| کرد عزم شهریار آن شهریار | گشت صحرا از قدومش لاله زار |
| فرش زیر پاى شه رخسار حور | بر سر شه افسر الله نور |
| مهر تابان از جمال او خجل | عقل فعال از کمالش منفعل |
| نور حق را شمع رخسارش مثل | طلعتش آئینه صبح ازل |
| ملک امکان خطه فرمان او | گوى چرخ اندر خم چوگان او |
| محوشد درپرتواو هر چه بود | همچو ماهیات در نور وجود |
| انبیاء و مرسلین در هر طرف | بهر یاریش دل و جان روى کف |
| پیش روى وى ملائک سر به دست | لیک او سرگرم سوداى الست |
| پیک نصرت آمد و دادش جواب | هین مشو بین من و ربم حجاب |
| چون خریدار ولاى او شدم | عاشق کرب و بلاى او شدم |
| شه سوار و زینبش اندر رکاب | چون مهى تحت الشعاع آفتاب |
| او چو شمع و خواهرش پروانه بود | هر دو را از سوختن پروا نبود |
| دید چون خالى است جاى مادرش | جاى مادر خواست بوسد حنجرش |
| بوسه زد چون بر گلوى خشک شاه | گشت هم آغوش آندم مهر و ماه |
| بر گلوى خشک شاه چون لب نهاد | آتشى اندر دل زینب فتاد |
| کاین گلو را مصطفى بوسیده است | مرتضى آن را چو گل بوییده است |
| چشمه جوشان عشق ذات هوست | پس چرا خشکیده یا رب این گلوست |
| پس ببوسید و به میدان شد روان | سنگباران شد تن جان جهان |
| سنگ کین چون بر جبین شه نشست | حق نما آئینه اى درهم شکست |
| روز شد بر اهل عالم شام تار | منکسف شد شمس در نصف النهار |
| در حجاب خون نهان شک ماهتاب | از خسوف ماه بگرفت آفتاب |
| دامنش را بر کشید و ناگهان | گشت سرّ مستتر حق عیان |
| سینه اى کو مخزن توحید بود | برتر از ترسیم و از تحدید بود |
| سینه یا گنجینه گنج وجود | رازدار عالم غیب و شهود |
| مظهر اعلاى ستار العیوب | پرده دار حضرت غیب الغیوب |
| قلب عالم اندر او بگرفته جا | وه چه قلبى خانه ذات خدا |
| دل مگو جان جهان در او نهان | دل مگو نور خدا از او عیان |
| دل مگو گنجینه علم و یقین | مخزن اسرار رب العالمین |
| ناگهان تیرى برون شد از کمان | خورد بر قلب شه کون و مکان |
| منهدم شد قبله کروبیان | گشت ویران کعبه لاهوتیان |
| خون ز قلب عالم امکان چو ریخت | ناگهان شیرازه قرآن گسیخت |
| خون دل را چون به گردون برفشاند | عالم و آدم به خاک غم نشاند |
| بر ملائک شد عیان سر سجود | کاین چنین گوهر به کان خاک بود ؟ |
| فى سبیل الله خونش را بداد | افسر ثاراللهى بر سر نهاد |
| زینت خلد برین شد خون او | خون مگو نقش و نگار عرش هو |
| پس به حال سجده بر خاک اوفتاد | تربتش شد خارق سبع الشداد |
| شد جگر تفدیده از سوز عطش | رفته نور از چشم و خشکیده لبش |
| شرحه شرحه دل ز داغ دلبران | قطعه قطعه تن ز شمشیر و سنان |
| بود بسم الله و بالله ورد او | در هیاهو خلق و او در ذکر هو |
| واى از آن ساعت که او در قتلگاه | جان بداد و دیده ها بر خیمه گاه |
| پیش چشمش عترت دور از وطن | از قفا مى شد جدا سر از بدن |
| عرش مى لرزید و کرسى مى تپید | از فلک در ماتمش خون مى چکید |
| بود تسلیما لامرک بر لبش | یا غیاث المستغیثین مطلبش |
| ارجعى بشنید آن دم از خدا | با لب خندان سر از تن شد جدا |
| سر مگو سرّ خدا در آن نهان | تن مگو روح خدا در آن روان |
| آن خداوندى که او را آفرید | قبض روحش کرد و جانش را خرید |
| مطمئن نفسى به حق پیوست و رفت | او طلسم خلق را بشکست و رفت |
| شد غبار آلود روى عقل کل | مو پریشان جامع الشمل رسل |
| پا برهنه پایه کون و مکان | سر برهنه سرور پیغمبران |
| خون بجوشید از زمین و آسمان | غرق ماتم شد جهان بیکران |
| انبیاء سرگشته در آن سرزمین | گوئیا گم گشته از خاتم نگین |
| اولیاء بر سینه و بر سر زنان | بارالها کو نشان بى نشان |
| اندر آن غوغا و در آن شور و شین | گفت زینب ناگهان هذا حسین |
| بانگ یا جدّا چو از دل برکشید | قلب عقل کل ز آه او تپید |
| رو به جدش کرد و گفت اینجا نگر | کاین حسین توست در خون غوطه ور |
| آنکه روى سینه پروردى به ناز | بر سر دوشت نشاندى در نماز |
| این تو و این غرقه در خون پیکرش | مى روم شاید کنم پیدا سرش |
| یوسف زهراست اندر کنج چاه | یا ذبیح الله اندر قتلگاه |
| گوى سبقت برد اندر روزگار | کنز مخفى شد به دستش آشکار |
| گفت یا رب این عمل از ما پذیر | در ره تو او شهید و من اسیر |
| زان شهادت حق و عدل آباد شد | زین اسارت عقل و دین آزاد شد |
| شرح این ماتم نگنجد در بیان | هم قلم بشکست و هم کل اللسان |
| ما یرى ما لا یرى بر او گریست | جن و انس، ارض و سماء بر او گریست |
| تا صف محشر عزاى او بپاست | درقیامت خون اومشکل گشاست |
| همچو قرآن خاک قبر او شفاست | سجده گاه انبیاء و اوصیاست |
| چون نباشد بین او با حق حجاب | شد دعا در قبه او مستجاب |
| کربلاى او چو عرش کبریاست | زائرش چون زائر ذات خداست |
| انبیاء در انتظار رخصتند | قدسیان صف بسته اندر نوبتند |
| تا به طوف مرقدش نائل شوند | در جوار او به حق واصل شوند |
| تا قیامت زنده باشد نام او | کل شىء هالک الا وجهه |
| لب ببند آخر وحید از گفتگو | کى بگنجد بحر عشق اندر سبو |
۱) فتوای جامع و تاریخی آیة الله العظمی میرزا حسین نائینی اعلی الله مقامه درباره عزاداری سنتی حرکت دسته جات - سینه زنی - زنجیر زنی -قمه زنی - شبیه خوانی و غیره
بنام خدای بخشنده مهربان
بسوی اهالی بصره و اطراف آن پس از تقدیم سلام بر برادران صاحبان مجد و بزرگی اهل بصره و نواحی آن ، تلگرافات و اوراق سوالات شما و نامه هایی که متضمن سوالات شما بود راجع به دسته جات و هیئت های عزاداری در دهه عاشورا و آنچه مربوط به آن دسته ، چون بحمدلله سالم به نجف اشرف برگشتیم جواب سوالات شما را در مسائل ذیل بیان می کنم :
اول: بدیهی است که بیرون آوردن هیئت ها و دسته جات عزا در دهه عاشورا و مانند آن در کوچه ها و خیابانها بدون هیچگونه شبهه ای جایز است و رجحان دارد و از آشکارترین مصادیق عزای سالار شهیدان و مظلوم کربلاست و نیکوترین وسیله ای است برای تبلیغ هدف عالی حسین بن علی علیه السلام ( ترویج قرآن و دین مبین اسلام ) برای هر دور و نزدیک لکن باید این شعار بزرگ از هر گونه محرمات مانند آواز خوانی و استعمال الآت لهو و لعب و نزاع و کشمکش برای جلو رفتن و عقب رفتن یکدیگر و نزاع بین اهل دو محله و دو هیئت خالی باشد و چنانچه گاهی چنین محرماتی در بعضی از هیئات عزا واقع شود حرمت آنها به عزاداری امام حسین سرایت نمی کند مانند نگاه کردن نمازگزار در حال نماز به زن اجنبی که اگر کسی در حال نماز به زن اجنبی نظر عمدی کند حرام مرتکب شده ولی نمازش صحیح است.
دوم : هیچ اشکالی نیست در جایز بودن سینه زدن یا با دست به صورت زدن حتی اگر به حدی برسد که سینه و صورت سرخ و سیاه شود ، بلکه اقوی جواز زنجیر زدن است بر شانه و پشت به حدی که به بیرون آمدن کمی خون منجر گردد بنا بر اقوی و اما بیرون آمدن خون از پیشانی در اثر شمشیر و قمه زدن درصورتی که از ضرر آن محفوظ باشد جایز است ، بیرون آمدن خون بدون صدمه رسیدن به استخوان پیشانی که عادتا هم زیان نمیرساند و مانند اینها چنانکه اشخاص عارف به آن قمه میزنند و طوری هم میزنند که صدمه به استخوان سر نمیرساند اگر در حال قمه زدن مطمئن بود که قمه زدن بر حسب عادت برایش ضرر ندارد و لکن بعد از زدن به قدری خون بیرون آمد که مضر بود کشف از حرمت آن نمی کند مانند کسی که وضو بگیرد یا غسل می کند و گمان دارد استعمال آب برایش ضرر ندارد و سپس روشن می شود که برایش ضرر داشته ، لکن احوط و سزاوار است که کسانی که عارف به زدن شمشیر و قمه نیستند خودداری کنند خصوصا جوانانی که دلهایشان پر از عشق و محبت امام حسین علیه السلام است و از محبت آن حضرت بی اختیار می گردند و در موقع قمه و شمشیر زدن توجه ندارند که ممکن است پس از آن زیان ببیند ، خدا ثابت بدارد ایشان را به قول ثابت در دنیا و در آخرت.
سوم : ظاهرا جایز است شبیه شدن و ممثل گردیدن ( در تعزیه خوانها ) چنانچه بین شیعیان چندین قرن است معمول و متداول است برای بپا داشتن عزا و گریه و گریاندن و خود را به حالت حزن و گریه در آوردن اگر چه مردها لباس زنها و یا زنها لباس مردها را بپوشند و اگر ما سابقا ( چهار سال قبل ) اشکال در این مساله داشتیم و حکم به جواز را مقید گفتیم لکن پس از اینکه دوباره به ادله مراجعه کردیم برای ما آشکار شد که تحریم تشبیه و تمثیل مرد به زن زمانی است که مردان راسا خود را به زی و روش زنها در آورند نه اینکه در مدت کوتاهی لباس زن را بپوشند بدون اینکه زی خود را تبدیل کنند و از حدود مردان خارج شوند و اخیرا در حاشیه عروه الوثقی این استدراک را بیان کردیم بلی باید مواظب باشند در شبیه خوانی و عزاداری محرمات شرعی انجام نشود و اگر اتفاقا حرامی واقع گردد سرایت به اصل عزاداری نمی کند چنانچه قبلا گفته شد.
چهارم : دمام ( طبل و سنج و شیپور ) که در دسته جات حسینی استفاده می شود و در سوگواریها مرسوم است حقیقتش برای ما تا به حال کشف نشده پس اگر مورد استعمالش اقامه عزای امام حسین و اعلان به اجتماع عزاداری است و شبیه بر سوگواری است که محتاج الیه بعضی دسته جات و همچنین در برخی از هیجانها و هوسه های عربی معمول است و نظیر آن پس ظاهرا جواز استعمال آن است کما اینکه در نجف اشرف هم نزد ما معروفست والله العالم .
5 ربیع الاول 1345 ه ق
حرره الاحقر محمد حسين الغروي النييني
فتوای آیة الله العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری قدس سره
بسم الله الرحمن الرحیم
از جمله علمای اعلام و فقها و مراجع عالی مقام شیعه مرحوم آیه الله حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی اعلی الله مقامه الشریف می باشد که از تلامذه درس فقهای عالیقدری مانند میرزا محمد حسن و میرزا محمد تقی شیرازی و شیخ فضل الله نوری و سید فشارکی اعلی الله درجاتهم در حوزه علمیه سامرا بوده اند ضمنا قبل از مهاجرت به قم چند سالی در اراک اقامت داشته و حوزه علمیه ای را در آن شهر تاسیس نموده و سپس به شهر مقدس قم مهاجرت فرموده و حوزه علمیه قم را تاسیس فرموده و تا پایان عمر در آن حوزه کرسی تدریس داشته اند و فقهای عالیمقامی را به جامعه تشیع تحویل داده اند.
از این مرجع و فقیه عالیقدر فتوایی درباره جواز قمه زدن در عاشورای حسینی صادر گردیده که در صفحه ۱۷۶ رساله عملیه ایشان به نام منتخب المسائل که در سال ۱۳۴۳ هجری قمری در مطبعه علمی تهران به چاپ رسیده درج شده است و جمعی از علمای اعلام و فقهای عظام و مراجع عالیقدر آن را تائید و امضا نموده اند .
۲) فتوای آیة الله العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری قدس سره
سوال : تیغ زدن شخص به سرش روز عاشورا جایز است یا نه ؟
جواب : در صورتی که مضر به نفس نباشد جایز است.*
* در صفحه ۱۷۶ رساله عملیه ایشان به نام منتخب المسائل که در مطبعة علمی تهران سنه 1343 قمری بچاپ رسیده است.
بخشی از یک فتوای دیگر آیة الله العظمی حائری قدس سره :
و اما قمه زدنها ، پس اگر زیان به حال فاعل آن ندارد بأس و باكی بر آن نیست ، و سزاوار نباشد کسی از آن جلوگیری و منع کند .
برگرفته از وبلاگ ارادتمندان
فصل عزا آمد ودل غم گرفت
خیمه ی دل بوی محرم گرفت
دشت پر از ناله وفریاد بود
سلسله بر گردن سجاد بود
زهره منظومه زهرا، حسین
کشته ی افتاده به صحرا ، حسین
دست صبا زلف تو را شانه کرد
بر سر نی ، خنده مستانه کرد
کیست لب خشک ترک خورده ات
چشمه ای از زخم نمک خورده ات
روشنی خلوت شبهای من
بوسه بزن بر تب لبهای من
تا ز غم غربت تو تب کنم
یاد پریشانی زینب کنم
قوم به حج رفته به حج رفته اند
بی تو در این بادیه کج رفته اند
من کرببلا را چو خزان دیدم و رفتم
چون مرغ شب از داغ تو نالیدم و رفتم
ای باغ که داری تو بسی گل بگلستان
این خرمن گل را بتو بخشیدم و رفتم
در کرببلا زینت آغوش نبی را
آوردم و غلطیده بخون دیدم و رفتم
ممکن چو نشد حنجر پاک تو ببوسم
آن حنجر پرخون تو بوسیدم و رفتم
یاد آمدم آنروز که گفتی جگرم سوخت
چشم از تن صدچاک تو پوشیدم و رفتم
چون همره ما هست سر غرقه بخونت
من یاد لب تشنه تو بودم و رفتم
بگسست اگر دشمن دون ریشة دین را
با موی پریشان همه سنجیدم و رفتم
بس کن تو دگر کاه ربائی سخن خود
من یک گلی از گلشن دین چیدم و رفتم
راوی
گوش كن كه قافله سالار چه میخواند: و لما توجه تلقاء مدین قال عسی ربی ان یهدینی سواء السبیل... آیا تو میدانی كه از چه امام آیاتی كه در شأن هجرت نخستین موسی است فرا میخواند ؟ عقل محجوب من كه راه به جایی ندارد... ای رازداران خزاین غیب، سكوت حجاب را بشكنید و مهر از لب فروبسته اسرار برگیرید و با ما سخن بگویید. آه از این دلسنگی كه ما را صُمُّ بُكم میخواهد... آه از این دلسنگی !
سر آنكه جهاد فی سبیل الله با هجرت آغاز میشود در كجاست؟ طبیعت بشری درجست و جوی راحت و فراغت است و سامان و قرار میطلبد. یاران ! سخن از اهل فسق و بندگان لذت نیست، سخن از آنان است كه اسلام آورده اند اما در جستجوی حقیقت ایمان نیستند. كنج فراغتی و رزقی مكفی... دلخوش به نمازی غراب وار و دعایی كه برزبان میگذرد اما ریشه اش در دل نیست، در باد است. در جست و جوی مأمنی كه او را ازمكر خدا پناه دهد؛ در جست و جوی غفلت كده ای كه او را از ابتلائات ایمانی ایمن سازد، غافل كه خانه غفلت پوشالی است و ابتلائات دهر، طوفانی است كه صخرههای بلند را نیز خرد میكند و در مسیر درهها آن همه میغلتاند تا پیوسته به خاك شود. اگر كشاكش ابتلائات است كه مرد میسازد، پس یاران، دل از سامان بركنیم و روی به راه نهیم. بگذار عبدالله بن عمر ما را از عاقبت كار بترساند. اگر رسم مردانگی سرباختن است، ما نیز چون سید الشهدا او را پاسخ خواهیم گفت كه: «ای پدر عبدالرحمن، آیا ندانسته ای كه از نشانههای حقارت دنیا در نزد حق این است كه سر مبارك یحیی بن زكریا رابرای زنی روسپی از قوم بنی اسرائیل پیشكش برند ؟ آیا نمیدانی كه بر بنی اسرائیل زمانی گذشت كه مابین طلوع فجر و طلوع شمس هفتاد پیامبر را كشتند و آنگاه در بازارهایشان به خرید و فروش مینشستند، آن سان كه گویی هیچ چیز رخ نداده است! و خدا نیز ایشان را تا روز مؤاخذه مهلت داد.» اما وای از آن مؤاخذه ای كه خداوند خود اینچنین اش توصیف كرده است: اخذ عزیز مقتدر.
آه یاران! اگر در این دنیای وارونه، رسم مردانگی این است كه سر بریده مردان را در تشت طلا نهند و به روسپیان هدیه كنند... بگذار اینچنین باشد. این دنیا و این سر ما!
منبع:(فتح خون)شهید آوینی
توجه تمامی عکسها به صورت wallpaper می باشد و برای بار گذاری راحتر اندازه ان کوچک در نظر گرفته شده است
